دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت

دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت...

گاهی باید گریستبرای غربت و تنهایی خویشتنقبل از اینکه انگشتانت فرصت نوشتن و زبانت قدرت تکلم را از دست بدهدباید نوشتباید گریست از غربت تنهایی انساندر خلوت دنج گوشه ی تفکر.....گاهی گریه زیباتر از خنده استوقتی برای غربت کالبد بی جان خودت باشدزمانی که سرت روی پای خودت پاشدو خودت را در خاک بگذاری.....با خودت وداع کنیقبل از اینکه دیگران با تو وداع کنند و ساعتی بعد ولیمه ی دفن تورا ....قبل از اینکه دلت بسوزد انگار که از ازل وجود نداشتی..باور کن خیلی زیباست خودت را بمیرانی قبل از اینکه بمیری و برای غربتت درون قبر دز زمان حیاتت اشک بریزیاشکی که بدون صدا به پهنای صورت جاری می شودبهانه نمی خواهد...خودش می آید...از من بشنو همه اینجا غریبه ایمعشق دلم میخواهدمیدانم توهم می خواهیاما چه کسی حاضر است تن رنجورت را با ناز بخرد و نوازش کندچه کسی حاضر است ناله ها و بیتابی های مداومت را با اشتیاق بشنودچه کسی با همه ی اشتباهاتت باز با یک دل غصه دار و چشم خیس تورا به خود می خواندچه کسی سایه بانت می شود وقتی باران بی مهری ها لحظه ای قطع نمی شودمن که میدانمفکر کنم توهم میدانیباید خیلی بزرگ باشدباید تورا از خودت بیشتر بشناسد و دوست داشته باشدباید قدر تورا از خودت بیشتر بداندباید خدای ما باشد....کاوه خسروی-22 فروردین 1400- شوشتر + نوشته شده در یکشنبه ۲۲ فروردین ۱۴۰۰ ساعت 10:59 توسط متین  |  دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت...